دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 09 23 The effect of transcranial direct current stimulation and music-accompanied training on learning a bimanual coordination task تأثیر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای و تمرین همراه با موسیقی بر یادگیری تکلیف هماهنگی دودستی 1 24 106753 10.48308/mbsp.2025.238556.1284 FA نرجس ناصر گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران محمدرضا دوستان گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران اسماعیل صائمی گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2025 01 29 Objective:Transcranial direct current stimulation (tDCS) is one of the newest methods of influencing the nervous system to improve motor performance, including coordination. The aim of the present study is to investigate the effect of tDCS and music combined with practice on learning bimanual coordination movement. Methods:The present study was based on a pretest, post-test, and retention design. 48students (mean age 22.32) were randomly divided into four experimental groups (sham tDCS with practice, practice with music, real tDCS with practice, and real tDCS with music and practice). Participants performed the bimanual circle drawing task during four stages: pre-test, intervention (4 sessions, each session consisting of 4blocks of 10trials), post-test, and retention after 48 hours. Radial drawing error and hand movement speed were measured. The statistical method of combined analysis of variance was used using SPSS at a significance level of 0.05. Findings: The results showed that training significantly affected learning of the bimanual task in all four groups. Also, the training with real tDCS, training with music, and training with real tDCS, training with music groups had greater progress in reducing radial error than the training group without music and stimulation; but there was no difference between the groups in the speed component. Conclusion:Considering the effect of music and real stimulation, it is suggested to use these two methods in learning these tasks.Also, considering the greater learning of musical groups, it seems that music has a greater effect than stimulation. However, using these two methods simultaneously does not have much effect. مقدمه: تحریک الکتریکی فراجمجمه‌ای ‌با جریان مستقیم (tDCS) یکی از جدیدترین روش‌های اثرگذاری بر سیستم عصبی برای بهبود عملکرد حرکتی از جمله هماهنگی است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر tDCS و موسیقی همراه با تمرین بر یادگیری حرکت هماهنگی دودستی است. روش‌شناسی: پژوهش حاضر بر طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و یادداری مبتنی بود. 48 دانشجو (میانگین سنی 32/22) که به‌صورت تصادفی در چهار گروه (tDCS ساختگی همراه با تمرین، تمرین همراه با موسیقی، tDCSواقعی همراه با تمرین و tDCS واقعی همراه با موسیقی و تمرین) تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان تکلیف دودستی ترسیم دوایر را در طی چهار مرحلة پیش‌آزمون، مداخله (4 جلسه، هر جلسه 4بلوک 10 کوششی)، پس‌آزمون و یادداری پس از 48 ساعت انجام داده‌اند. خطای شعاعی ترسیم و سرعت حرکت دست اندازه‌گیری شد. روش آماری تحلیل واریانس مرکب با استفاده از SPSS در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد تمرین بر یادگیری تکیف دودستی در هر چهار گروه معنادار تأثیرگذار است. همچنین گروه‌های تمرین همراه با tDCS واقعی، تمرین همراه با موسیقی و تمرین همراه با tDCS واقعی، تمرین همراه با موسیقی نسبت به گروه تمرین بدون موسیقی و تحریک پیشرفت بیشتری در کاهش خطای شعاعی داشتند؛ اما در مؤلفة سرعت تفاوتی بین گروه‌ها نبود. نتیجه‌گیری: با توجه تاثیر موسیقی و تحریک واقعی، پیشنهاد می‌شود در یادگیری تکالیف هماهنگی از این دو روش استفاده شود. همچنین با توجه به پیشرفتِ بیشترِ گروه‌های موسیقی، به‌نظر می‌رسد موسیقی تأثیر بیشتری نسبت به تحریک دارد. با این وجود، استفادة همزمان از این دو روش تأثیر زیادی ندارد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_106753_d797b56179bc4c1fb37f91c65f51c6b9.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2026 01 21 Predicting Depression in University Students Based on Self‑Compassion and Integrative Self‑Knowledge: The Mediating Role of Physical Activity پیش بینی افسردگی در دانشجویان براساس خودشفقت‌ورزی و خودشناسی انسجامی: بررسی نقش میانجیگری فعالیت بدنی 25 39 106872 10.48308/mbsp.2025.106872.1105 FA عابده نظری استادیار گروه آموزش و پرورش، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. سمانه اکبری کارشناسی ارشد روانشناسی ، گروه روانشناسی ، واحد ملارد، دانشگاه آزاد اسلامی، ملارد، ایران. Journal Article 2024 06 09 Purpose: The present study aimed to predict depression among university students based on self‑compassion and integrative self‑knowledge, with physical activity as a mediating variable. Methods: In terms of purpose, this study was applied, and in terms of methodology it employed a descriptive correlational design. The statistical population consisted of all students of the University of Sistan and Baluchestan. From this population, 243 students were selected using a convenience sampling method. The research instruments included the Beck Depression Inventory (1961), the Self‑Compassion Scale developed by Raes et al. (2011), the Integrative Self‑Knowledge Scale developed by Ghorbani et al. (2003), and the Health‑Promoting Lifestyle Profile developed by Walker et al. (1987). Data were analyzed using structural equation modeling (SEM). Results: The results indicated that depression among students could be predicted based on self‑compassion through the mediating role of physical activity (β=−0.241, P<0.001). Furthermore, depression was predicted based on integrative self‑knowledge through the mediating role of physical activity (β=−0.183, P<0.001). Conclusion: Overall, the findings suggest that self‑compassion and integrative self‑knowledge play important roles in predicting lower levels of depression among students, both directly and indirectly through increased engagement in physical activity. Therefore, strengthening these factors may serve as an effective strategy for improving students’ mental health. هدف: هدف پژوهش حاضر پیش بینی افسردگی در دانشجویان براساس خودشفقتورزی و خودشناسی انسجامی با میانجیگری فعالیت بدنی بود. روش‌ها: این پژوهش به لحاظ نوع هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را تمام دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان تشکیل دادند که از میان آنها تعداد 243 نفر به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک (۱۹61)؛ مقیاس خودشفقتورزی راس و همکاران (2011)؛ مقیاس خودشناسی قربانی و همکاران (2003) و نیم‌رخ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ ارﺗﻘﺎءدﻫﻨﺪه ﺳﻼﻣﺘﻲ والکر و همکاران (1987) بود. تحلیل دادهها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که افسردگی در دانشجویان براساس خودشفقتورزی با میانجیگری فعالیت بدنی پیش بینی میشود (001/0=P، 241/0-=β). افسردگی در دانشجویان براساس خودشناسی انسجامی با میانجیگری فعالیت بدنی پیش بینی میشود (001/0=P، 183/0-=β). نتیجه گیری: به طورکلی، نتایج نشان می‌دهد که خودشفقت‌ورزی و خودشناسی انسجامی به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق افزایش فعالیت بدنی، نقش مهمی در پیش‌بینی کاهش افسردگی دانشجویان دارند. بنابراین، تقویت این عوامل می‌تواند به عنوان راهکاری موثر در بهبود سلامت روان دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_106872_4143e71ced2fc54770303b80a7390e86.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 23 Career transition from Junior to Senior in Elite Athletics: A Grounded Theory study گذارحرفه‌ای رده‌سنی جوانان به بزرگسالان در دو و میدانی‌کاران نخبه: مطالعه‌ای مبتنی بر نظریه داده‌‌بنیاد 40 74 104698 10.48308/mbsp.2023.231345.1203 FA صابر مهری کاندیدای دکتری روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم مهدی شهبازی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران کیوان صالحی دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0001-8673-4248 محمد خبیری دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. و دپارتمان حرکت شناسی، بروکلین کالج، دانشگاه نیویورک. امریکا Journal Article 2023 04 26 The purpose of this study was to explain the Career transition from junior to senior in elite athletics in order to reveal the transition process and present it in the form of an intermediate theory. After studying and implementing the interviews, the resulting data were analyzed using MaxQuda software. The results and codes obtained in this study at three descriptive, interpretive and explanatory levels were based on the Career transition experiences of junior to senior athletes aged 18 to 22 who had national experience in age groups. According to the paradigm model, categories include causal condition (perception of transition, psychological factors, personal growth factors), contextual conditions (function development factors, sources of support, , sources of stress, external motivation provided), phenomenon factor (metacognition centered Agency) intervening condition (cultural and communication factors), action and interaction strategy (macro-level management programs, educational programs, role modeling, coping strategies) and consequences from the main research category (mental health and well-being, excellent sports performance at the adult level, secondary profession) were extracted. Data analysis adds precision to the current understanding of the Career transition from Junior to Senior in Elite Athletics, providing both researchers and practitioners with a detailed understanding of the process. This knowledge can be used to support the work of researchers and practitioners. هدف از این مطالعه، تبیین فرایند گذارحرفه‌ای رده‌سنی جوانان به بزرگسالان در دو و میدانی‌کاران نخبه به منظور آشکارسازی فرایند گذار و ارائه آن در قالب نظریه‌ای میانی بود. روش‌ها: پس از مطالعۀ و پیاده‌سازی مصاحبه‌ها داده‌های حاصل با استفاده از شیوه کدگذاری سه مرحله‌ای باز، محوری و انتخابی و نرم افزار مکس‌کیود.ای تحلیل شد. نتایج و کدهای حاصله در این مطالعه در سه سطح توصیفی، تفسیری و تبیینی بر تجارب گذار حرفه‌ای دو و میدانی‌کاران جوان 18 تا 22 سال که تجربه ملی در رده‌های سنی داشتند متکی بود. باتوجه به الگوی پارادایمی مقوله‌هایی شامل شرایط علّی (ادراک از گذار، عوامل روان‌شناختی، عوامل رشد فردی)، عوامل زمینه‌ای (عوامل توسعه عملکرد، منابع حمایتی. منابع استرس، انگیزه بیرونی ارائه شده)، عوامل مداخله‌گر (عوامل فرهنگی و ارتباطات)، مقوله اصلی پژوهش (عاملیت فراشناخت محور)، راهبردها (برنامه‌های مدیریتی سطح کلان، برنامه‌های آموزشی، الگودهی، راهبردهای مقابله‌ای) و پیامدهای ناشی از مقوله اصلی تحقیق (بهزیستی روانی، عملکرد ورزشی عالی در سطح بزرگسالان، حرفه ثانویه) استخراج گردید. تحلیل داده‌ها به درک فعلی از گذار از جوانان به بزرگسالان درک می‌دهد وبه محققین، متخصصان درک دقیقی از فرآیند ارائه می‌دهد. این دانش می‌تواند برای حمایت از کار محققان و متخصصان مورد استفاده قرار گیرد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_104698_0059e3129deb3da2dc6189e7c09fdf47.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2026 01 21 Effects of Changing Attention and Context in an Awake Offline Processing Period on Visual Long Term Memory تأثیر تغییر توجه و زمینه در دوره پردازش تمرین‌آسایی بیدار بر عملکرد حافظه‌ی بلند‌مدت بینایی 87 106 105088 10.48308/mbsp.2024.234651.1247 FA زینب جوشن گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران پروانه شمسی پور دانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران ماندانا سنگاری استادیار رفتار حرکتی، واحد چالوس، دانشگاه آراد اسلامی ، چالوس، ایران Journal Article 2024 01 30 Purpose: The aim of this study is to determine effects of changing attention and context in a wake offline processing period on visual long – term memory. Methods: his study was applied in terms of its purpose using a quasi-experimental approach. Thirty-six students were randomly divided into 3 groups (attention intervention group, context change intervention group, and non-intervention group), with 12 persons in each group. Retention tests were administered at intervals of 30 minutes and 24 hours. The data were collected using the Chart Snellen, St. Mary's Sleep Questionnaire, Sternberg Working Memory Test, and Attention Network Test. Results: The results of analysis of variance showed that all three groups, in the second practice block, had better performance compared to the first block, meaning that the acquisition of skills occurred in all three groups. Subjects in the non-intervention group on the 30‑minute retention test had better performance than subjects in the attention and context intervention groups (P< 0.05). Subjects in all three groups after 24 hours had better performance compared to the acquisition stage and the 30‑minute retention test (P < 0.05). Conclusion: Sleeping and comfort training improve long-term visual memory performance. Context and attention interventions can impair memory consolidation. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر تغییر توجه و زمینه در دوره‌ی پردازش تمرین آسایی بیدار بر حافظه‌ی بلندمدت دیداری انجام شد. روش‌ها: این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و به‌صورت نیمه‌تجربی انجام شد. بدین منظور 36 شرکت کننده از دانشجویان دانشگاه الزهرا به‌طور تصادفی در سه گروه 12 نفری (گروه مداخله‌ی ANT، گروه مداخله‌ی تغییر در زمینه و گروه بدون مداخله) تقسیم شدند. عدم آشنایی قبلی شرکت‌کنندگان با فعالیت‌های ارائه‌شده در پژوهش، راست‌دست بودن، عدم مشکلات بینایی از معیارهای ورود به مطالعه بود. آزمودنی ها بعد از مرحله اکتساب، آزمون‌های یادداری با فاصله‌ی 30 دقیقه و 24 ساعت را انجام دادند. برای جمع‌آوری داده‌ها از چارت اسنلن، پرسشنامه خواب سنت ماری، آزمون حافظه‌ی کاری استرنبرگ و آزمون شبکه‌های توجه استفاده شد. نتایج: نتایج تحلیل واریانس نشان داد هر سه گروه در بلوک دوم تمرینی، عملکرد بهتری نسبت به بلوک اول داشتند. آزمودنی‌های گروه بدون مداخله در آزمون یادداری 30 دقیقه‌ای عملکرد بهتری به نسبت آزمودنی‌هایی گروه مداخله‌ی زمینه و توجه داشتند (05/0p<). آزمودنی‌های هر سه گروه در آزمون 24 ساعت عملکرد بهتری نسبت به مرحله‌ی اکتساب و آزمون یادداری 30 دقیقه بعد داشتند (05/0p<) و گروه بدون مداخله بهترین عملکرد را در بین سه گروه داشت. نتیجه‌گیری: خواب و تمرین‌آسایی موجب بهبود عملکرد حافظه بلندمدت دیداری می‌شود و اعمال مداخله در زمینه و توجه می‌تواند تحکیم حافظه را مختل کند.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105088_eab01c30c6de27e3f234db0de153e4e7.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 10 21 Sport, Develops the Social Motivation and Empathy Relationship: Examining the Role of Gender ورزش، ارتباط انگیزش اجتماعی و همدلی را توسعه می‌دهد: بررسی نقش جنسیت 107 124 105852 10.48308/mbsp.2025.240081.1299 FA معصومه دوستی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران. تهران. ایران محمد حسین ستارزاده گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران سینا ملکی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران شهزاد طهماسبی بروجنی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-0875-3993 Journal Article 2025 01 25 Purpose: Understanding psychological and social factors such as communication, empathy, cohesion, etc., which influence successful sports performance, is one of the top priorities in applied sports psychology. Therefore, the purpose of this study was to examine the relationship between empathy and social motivation in male and female athletes and non-athletes. Methods: The Balanced Emotional Empathy Scale (BEES) and the Social Motivation Questionnaire (SMQ) were distributed online among students from various universities, and 153 completed questionnaires were analysed. Following data collection, correlations between empathy and social motivation scales were examined separately in male and female athlete and non-athlete groups using Pearson and Spearman correlation tests, considering data distribution. Results: Results showed that in the male non-athlete group, only the Information Seeking subscale was significantly correlated with expressive empathy, whereas in male athletes, the Information Seeking subscale was significantly correlated with participatory empathy. In the female non-athlete group, a significant negative correlation was found between the Information Seeking subscale and empathy toward others. However, in female athletes, the Regulation of Emotion subscale was significantly correlated with emotional susceptibility, reactive empathy, expressive empathy, and participatory empathy. Conclusion: The present findings support the Socioemotional Selectivity Theory, particularly in the athlete group. Moreover, sport—regardless of type or experience—can be regarded as a context conducive to fostering healthy social behaviors. هدف: درک عوامل روانی و اجتماعی مانند ارتباطات، همدلی، انسجام و غیره که بر عملکرد موفق ورزشی تأثیر می‌گذارد یکی از اولویت‌های اصلی برای روانشناسی ورزش کاربردی است. بنابراین هدف از این پژوهش، بررسی ارتباط بین همدلی و انگیزش اجتماعی در مردان و زنان ورزشکار و غیر ورزشکار بود. روش‌ها: پرسشنامه همدلی هیجانی متعادل (BEES) و انگیزش اجتماعی بین دانشجویان دانشگاه های مختلف در بستر آنلاین ارسال شد و 153 پرسشنامه تکمیل شده مورد تحلیل قرار گرفت. پس از جمع‌آوری پرسشنامه‌ها همبستگی بین مقیاس‌های همدلی و انگیزش اجتماعی در گروه‌های مردان و زنان ورزشکار و غیر ورزشکار با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون و اسپیرمن (با در نظر گرفتن توزیع داده ها) انجام شد. یافته ها: نتایج روی گروه مردان غیر ورزشکار نشان داد تنها ارتباط شاخص جستجوی اطلاعات با همدلی بیانی معنی‌دار بود، در حالی که در مردان ورزشکار شاخص جستجوی اطلاعات با همدلی مشارکتی همبستگی معنی‌داری داشت. در گروه زنان غیرورزشکار همبستگی منفی معنی‌داری بین شاخص جستجوی اطلاعات با همدلی به دیگران وجود دارد. اما در گروه زنان ورزشکار شاخص تنظیم هیجانی با اثرپذیری عاطفی، همدلی واکنشی، همدلی بیانی و همدلی مشارکتی همبستگی معنی‌داری نشان داد. نتیجه گیری: نتایج حاضر از نظریه گزینش اجتماعی-هیجانی به خصوص در گروه ورزشکاران حمایت می‌کند. هم‌چنین ورزش را می‌توان فارغ از نوع و سابقه، به عنوان زمینه‌ای که رفتارهای اجتماعی سالم را توسعه می‌دهد، مد نظر قرار داد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105852_20472d0050685197358197324d4d28cb.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2026 01 21 The Effect of Self-Talk on Motor Performance with Experimental Expression on Self-Esteem: Testing the Self-Talk Inconsistency Hypothesis تاثیر خودگویی انگیزشی بر عملکرد حرکتی با تاکید بر عزت نفس: آزمون تجربی فرضیه ناهماهنگی خودگویی 125 143 106298 10.48308/mbsp.2025.238193.1281 FA ندا باغبان گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. امیر دانا دانشیار، گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. 0000-0003-0191-7868 Journal Article 2025 01 01 Purpose: The general purpose of this research was to study the effect of motivational self-talk on motor performance with an emphasis on self-esteem. Methods: The current research method was an experimental type that was collected in the field; For this purpose, two groups of 18 people with high self-confidence and 18 people with low self-confidence were targeted. In the basic stage, the Bruce test was performed, and before and during the Bruce test, the subjects did not use any kind of self-talk, then, the test execution time was recorded in minutes, and the perceived pressure was measured using the Borg scale. . In the condition of motivational self-talk, the subject was asked to tell himself "I can, keep going" whenever he felt tired, difficult or painful during the Bruce test. At the end of the test, the perceived pressure was recorded. The order of presentation of these two equalization conditions was mutual and there was a gap of 48 hours between each research condition. Results: The results of variance analysis of 2 factors (self-esteem and self-talk) showed that motivational self-talk led to significant improvement of endurance performance and reduction of perceived pressure in the Bruce test. Also, motivational self-talk in people with high self-esteem compared to low self-esteem led to a greater improvement in endurance performance and a greater reduction in perceived pressure. Conclusion: Therefore, it seems that the self-talk dissonance hypothesis was confirmed and motivational self-talk led to improved motor performance in the Bruce test by reducing perceived pressure. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر خودگویی انگیزشی بر عملکرد استقامتی و ادراک فشار ذهنی با تأکید بر نقش تعدیل‌گر عزت نفس، در چارچوب آزمون فرضیه ناهماهنگی خودگویی بود. روش‌ها: پژوهش به شیوه نیمه تجربی و با طرح ترکیبی (بین‌گروهی و درون‌گروهی) انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۳۶ دانشجوی ورزشکار (۱۸ نفر با عزت نفس بالا و ۱۸ نفر با عزت نفس پایین) بودند. آزمودنی‌ها در دو شرایط پایه (بدون خودگویی) و مداخله (با خودگویی انگیزشی: "من می‌توانم، ادامه بده!") مورد ارزیابی قرار گرفتند. آزمون بروس به عنوان تکلیف استقامتی اجرا شد و متغیرهای زمان اجرا و ادراک فشار با مقیاس بورگ اندازه‌گیری شدند. بین شرایط ۴۸ ساعت فاصله زمانی با طرح جابجایی متقابل رعایت شد. نتایج: نتایج تحلیل واریانس 2 عاملی (عزت نفس و خودگویی) نشان داد که خودگویی انگیزشی منجر به بهبود معنی دار عملکرد استقامتی و کاهش فشار ادراک شده در آزمون بروس شد. همچنین،خودگویی انگیزشی در افراد با عزت نفس بالا نسبت به عزت نفس پایین منجر به بهبود بیشتر عملکرد استقامتی و کاهش بیشتر فشار ادراک شده شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها از فرضیه ناهماهنگی خودگویی پشتیبانی می‌کنند؛ به‌ویژه اینکه هم‌راستایی بین خودگویی انگیزشی (سیستم ۲) و باورهای درونی (سیستم ۱) در افراد با عزت نفس بالا، باعث اثربخشی بیشتر خودگویی شد. در مقابل، این ناهماهنگی در افراد با عزت نفس پایین موجب کاهش اثربخشی شد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_106298_c5dcf0a60f40b1fb93b3d25f86ae437c.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 01 20 Identifying Facilitating and Limiting Factors Students' Hate from Sport شناسایی عوامل تسهیل گر و محدود کننده تنفر دانش‌ آموزان از ورزش 144 164 105033 10.48308/mbsp.2024.235601.1255 FA محمد رحیمی استادیار مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران رضا امین زاده گروه علوم ورزشی دانشگاه بین المللی امام رضا(ع). مشهد. ایران. 0000-0002-9720-6309 سعید آهار استادیار بخش تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه یزد، یزد، ایران. سحر پیرجمادی دکتری تخصصی مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران 0000-0002-2541-036x Journal Article 2024 05 07 Purpose: This study was conducted with the purpose of identifying the causes of students' Hate and Practice of Sports. The purpose of the research was applied and exploratory research. Methods: theoretical saturation was achieved with 21 experts in a purposeful judgment and using in-depth and semi-structured interviews. The data was collected using an exploratory approach through the identification process and its analysis using the qualitative software MAXQDA. Also, the validity of the research was taken into consideration by using things such as the accurate selection of samples, simultaneous data collection and analysis, and consistency in the research methodology, and the repeated reliability of the test was used. Results: According to the findings of the research, the elements of perception of sports, religious beliefs, behavioral-ethical elements of students, strategic planning, sports culture, educational weakness, infrastructures, facilitating access were known as facilitating factors of students' dislike of sports. Also, spatial-spatial elements, use of knowledge, social elements, knowledge of practical science, moral-professionalism of the teacher or trainer, psychological needs and schemas, knowledge and talent, individual experiences and interests, and extra-personal experiences of students are among the limiting factors of knowledge aversion. Students were recognized for sports. Conclusion: The current research emphasizes on the factors of personal beliefs, system elements, structural-environmental elements, institutional factors, factors related to the teacher or coach, factors related to the individual and past experiences in preventing students from hating sports. هدف: پژوهش حاضر با هدف شناسایی علل تنفر و تمرین‌زدگی دانش‌ آموزان از ورزش انجام شد. روش‌ها: هدف پژوهش کاربردی و از نوع پژوهش‌های اکتشافی بود. بدین‌منظور با 21 نفر از صاحب‌نظران به‌صورت قضاوتی هدف‌مند و با استفاده از مصاحبه‌های عمیق و نیمه‌ساختارمند اشباع نظری حاصل شد. داده‌ها با استفاده از رویکرد اکتشافی از طریق فرآیند شناسه‌گذاری و تحلیل آن با استفاده از نرم‌افزار کیفی مکس کیودی‌ای انجام شد. همچنین اعتبار پژوهش با استفاده از مواردی نظیر انتخاب دقیق نمونه‌ها، جمع‌آوری و تحلیل همزمان داده‌ها و انسجام در روش‌شناسی پژوهش مورد توجه قرار گرفت و از پایایی باز آزمون استفاده گردید. نتایج: بر‌‌اساس یافته‌های پژوهش عناصر ادارک از ورزش، باورهای اعتقادی، عناصر رفتاری- اخلاقی دانش آموزان، برنامه‌ریزی استراتژیک، فرهنگ ورزش، ضعف آموزشی، زیر ساخت‌ها، تسهیل دسترسی از جمله عوامل تسهیل‌گر تنفر دانش‌ آموزان از ورزش شناخته شدند. همچنین عناصر فضایی- مکانی، استفاده از دانش، عناصر اجتماعی، دانش علم تمرین، اخلاقی- حرفه‌ای معلم یا مربی، نیازهای روانی و طرحواره‌ها، دانش و استعداد، تجربیات و علایق فردی و تجربیات برون فردی دانش آموزان از جمله عوامل محدود کننده تنفر دانش‌ آموزان از ورزش شناخته شدند. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر بر توجه به عوامل باورهای شخصی، عناصر سیستمی، عناصر ساختاری_ محیطی، عوامل نهادی، عوامل مرتبط با معلم یا مربی، عوامل مرتبط با فرد و تجارب گذشته در جلوگیری از تنفر دانش آموزان از ورزش تأکید دارد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105033_bec4d271edf875015198e63b422aceec.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 22 Examination of Competitive Anxiety and Coping Strategies in Powerlifting Athletes: A Comparison of Provincial, National, and International Levels بررسی میزان اضطراب رقابتی و راهبردهای مقابله‌ای در ورزشکاران پاورلیفتینگ: مقایسه سطوح استانی، ملی و بین‌المللی 165 182 105511 10.48308/mbsp.2025.238139.1279 FA حسین پیرانی عضو هیئت علمی گروه علوم پایه دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، ایران. عارف باسره دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه خوارزمی تهران، ایران. Journal Article 2025 01 12 Objective: The aim of this study was to investigate the level of competitive anxiety and coping strategies among powerlifting athletes at different competition levels (provincial, national, and international). Methods: The statistical population of this study included 400 powerlifting athletes from Fars Province, who were randomly selected from participants in various competitions. Two questionnaires were used for data collection: the Competitive Anxiety Assessment Questionnaire to measure competitive anxiety levels and the Coping Strategies for Anxiety Questionnaire, which included 8 cognitive coping items, 6 physical coping items, and 3 negative coping items. Findings: The results indicated a significant difference in the mean levels of competitive anxiety (total, cognitive, and physical) among the three groups (provincial, national, and international medal-winning athletes) (p<0.01). Specifically, the provincial medal-winning athletes experienced the highest level of competitive anxiety compared to the other two groups. Additionally, the results showed a significant difference between international and provincial medal-winning athletes in the use of cognitive coping strategies for competitive anxiety (p<0.01). No significant differences were observed among the groups in terms of negative coping strategies. Furthermore, the mean physical coping strategies for competitive anxiety differed significantly among all three groups (p<0.01), with international medal-winning athletes employing the highest number of cognitive and physical strategies to cope with anxiety. Conclusion: These results demonstrate that competition level and athletic experience significantly influence the level of anxiety and coping strategies among athletes. Therefore, training in effective coping strategies for anxiety management can help improve athletes' performance at various competitive levels. هدف: هدف از این پژوهش بررسی میزان اضطراب رقابتی و راهکارهای مقابله با اضطراب در ورزشکاران پاورلیفتینگ در سطوح مختلف مسابقات (استانی، ملی و بین‌المللی) بود. روش‌ها: جامعه آماری این مطالعه شامل 400 نفر از ورزشکاران پاورلیفتینگ استان فارس بود که به‌طور تصادفی از میان شرکت‌کنندگان در مسابقات مختلف انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها، از دو پرسشنامه استفاده شد؛ پرسشنامه ارزیابی اضطراب رقابتی برای سنجش میزان اضطراب رقابتی و پرسشنامه شیوه‌های مقابله با اضطراب که شامل 8 آیتم مقابله شناختی، 6 آیتم مقابله بدنی و 3 آیتم مقابله منفی بود. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین میانگین‌های میزان اضطراب رقابتی (کل، شناختی و بدنی) در سه گروه (ورزشکاران مدال‌آور استانی، ملی و بین‌المللی) اختلاف معناداری وجود دارد(01/0>p). به‌طور خاص، گروه ورزشکاران مدال‌آور استانی بیشترین میزان اضطراب رقابتی را نسبت به دو گروه دیگر تجربه کردند. همچنین، نتایج نشان داد که بین گروه‌های مدال‌آور بین‌المللی و استانی در استفاده از شیوه‌های شناختی مقابله با اضطراب رقابتی تفاوت معناداری وجود داشت(01/0>p). در مورد شیوه‌های منفی مقابله، هیچ تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. علاوه بر این، میانگین شیوه‌های بدنی مقابله با اضطراب رقابتی در هر سه گروه اختلاف معناداری داشت (01/0>p)، و ورزشکاران مدال‌آور بین‌المللی از بیشترین استراتژی‌های شناختی و بدنی برای مقابله با اضطراب استفاده می‌کردند. نتیجه‌گیری: این نتایج نشان می‌دهد که سطح مسابقات و تجربه ورزشی تأثیر قابل‌توجهی بر میزان اضطراب و شیوه‌های مقابله‌ای ورزشکاران دارد. بنابراین، آموزش استراتژی‌های مقابله‌ای مؤثر برای مدیریت اضطراب می‌تواند به بهبود عملکرد ورزشکاران در سطوح مختلف رقابتی کمک کند.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105511_af568ebe92cc5a2b3104de7ee3eb5d7e.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2026 01 09 Relationship between Alexithymia, Cognitive Failure and Healthy Risk Behaviors: The Mediator Role of Physical Activity رابطه نارسایی هیجانی، شناختی و رفتارهای پرخطر: نقش میانجی فعالیت‌بدنی 183 198 105087 10.48308/mbsp.2024.237151.1271 FA سید حجت زمانی ثانی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. گروه تحقیقاتی مغز و حرکت، مرکز تحقیقات علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. محمد تقی اقدسی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. گروه تحقیقاتی مغز و حرکت، مرکز تحقیقات علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. مصطفی زارعان گروه تحقیقاتی مغز و حرکت، مرکز تحقیقات علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. حیدر عبدالحسن کریم النصیری گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2024 07 22 Purpose: The aim of this research was to investigate the relationship between cognitive failure, alexithymia, physical activity and healthy risk behaviours in students. Methods: In regard to the purpose, this research was applicable and in regard to procedure, it was a correlation study. The study community included all students of Misan University of Iraq in 2023, that among them 186 students selected as samples by cluster sampling. Research questionnaires included: Toronto Alexithymia scale, Cognitive failures questionnaire, Baeck physical activity questionnaire and Risky, Impulsive, and Self-Destructive Behavior Questionnaire. Data were analysed by Pearson's correlation coefficient and path analysis by SPSS23 and LISREL 8.8 at p≤0.05. Results: The results showed that there is a negative relationship between physical activity with alexithymia, cognitive failure, healthy risk behaviours, gambling, impulsive eating, and reckless behaviours. Also, a positive relationship was shown between physical activity and aggression. Finally, the complete conceptual model was significant. Conclusion: Results was discussed by positive effects of physical activity on mood, and regular participation in physical activity with time commitment, creating a reward and encouragement system, forming positive behavioural habits, and reducing behavioural impulsivity. On the other hand, regular participation in physical activity was considered as a coping strategy and a change in energy direction to regulate aggressiveness. هدف: هدف تحقیق حاضر بررسی روابط بین نارسایی هیجانی، شناختی، فعالیت‌بدنی و رفتارهای پرخطر سلامتی در دانشجویان بود. روش‌ها: پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش‌های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعۀ پژوهش را کلیه دانشجویان دختر و پسر دانشگاه میسان عراق در سال 1403 تشکیل دادند که از بین آنها 186 نفر به صورت خوشه‌ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس نارسایی هیجانی تورنتو، پرسشنامه نارسایی شناختی، فعالیت‌بدنی بک و پرسشنامه رفتار مخاطره‌آمیز، تکانشی و خودتخریبی بود. نتایج تحقیق با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل تحلیل مسیر در نرم افزارهای SPSS 23 و LISREL 8.8 در سطح معناداری 05/0 بررسی شد. یافته ها: نتایج نشان داد که رابطه منفی بین فعالیت‌بدنی با نارسایی هیجانی، نارسایی شناختی، رفتارهای پرخطر سلامتی، قمار، خوردن تکانشی و رفتارهای بی‌پروا وجود دارد. همچنین بین فعالیت‌بدنی و پرخاشگری رابطه مثبت وجود داشت. در نهایت مدل مفهومی کامل معنادار بود. نتیجه گیری: نتایج با استفاده از اثرات مثبت مشارکت منظم در فعالیت‌بدنی بر خلق و خو، همراه با تعهد زمانی، ایجاد سیستم پاداش و تشویق، شکل‌گیری عادات رفتاری مثبت، کاهش نگرانی مربوط به تصویربدنی و کاهش تکانشگری رفتاری بحث و مشارکت منظم در فعالیت‌بدنی بعنوان یک روش مقابله‌ای و تغییر جهت انرژی برای تنظیم پرخاشگری ابزاری معرفی شد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105087_ff26f4331f560ceffa0dcd448d8a3430.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 22 Effect of PETTLEP Mental Imagery (Constant and Variable) on Kinesthesia in Basketball Free Throws تأثیر تصویرسازی ذهنی پتلپ (ثابت و متغیّر) بر حسِ حرکتِ مهارت پرتاب آزاد بسکتبال 199 216 103860 10.48308/mbsp.2023.231460.1202 FA محمد نادری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فنی و حرفه ای، تهران، ایران. علیرضا بهرامی گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک، ایران داریوش خواجوی گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک، ایران. گروه رفتار حرکتی و روان‌شناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2023 04 25 Purpose: The aim of the Semi-empirical study was to investigate the effect of mental imagery PETTLEP (Constant and variable) on kinesthesia in basketball free throw. Methods: The targeted 75 patients with a score of 45-55 imagery and had no history of basketball free throw were selected and were divided in 5 groups, each of 15; control, mental imagery PETTLEP Constant, group mental imagery PETTLEP Constant combined with physical exercise Constant, group imagery PETTLEP of the variable, group mental imagery PETTLEP variable combined with physical exercise variables. To collect data was used in the Movement Imagery Questionnaire – Revised (MIQ-R), angle adjustment Test, and force control Test top hand. Exercise protocol, eight sessions were conducted for eight days. At the end, taken post-test. After Data normality and equality of variances, the result have been surveyed by analysis of variance, Tukey test. Results: The results of hypothesis declared that there is a significant difference between practice groups in Components kinesthesia. Results showed that groups imagery PETTLEP of the variable Was Reduce kinesthesia errors to groups mental imagery PETTLEP Constant. Conclusion: According to the findings of this study suggested that imagery PETTLEP of the variable used along with exercise variables for Reduce kinesthesia errors. هدف این پژوهش نیمه تجربی، بررسی تأثیر تصویرسازی ذهنی پتلپ (ثابت و متغیّر) بر حس حرکت بازیکنان مبتدی بسکتبال بود. بطور هدفمند 75 نفر با امتیاز تصویرسازی ذهنی 55- 45 و بدون سابقه پرتاب آزاد بسکتبال انتخاب و به صورت تصادفی در پنج گروه 15 نفری تصویرسازی ذهنی پتلپ ثابت، تصویرسازی ذهنی پتلپ ثابت همراه با تمرین بدنی ثابت، تصویرسازی ذهنی متغیّر، تصویرسازی ذهنی متغیّر همراه با تمرین بدنی متغیّر و کنترل قرار گرفتند. برای گردآوری اطلاعات، از پرسش‌نامه‌ی توانایی تصویرسازی ذهنی (هال و مارتین، 1997)، آزمون تنظیم زاویه‌ی دست برتر ژوکوفسکی (1389)، آزمون کنترل نیروی دست برتر آبلاکووا (1990) استفاده شد. پروتکل تمرینی شامل 8 جلسه به مدت 8 روز متوالی صورت گرفت و در نهایت پس-آزمون به عمل آمد. بعد از طبیعی بودن داده‌ها و برابری واریانس‌ها، داده‌ها با روش آماری تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی تحلیل شدند. نتایج آزمون‌ها تفاوت معنی‌داری را بین تمامی گروه‌ها در مؤلفه‌های حس حرکت نشان داد. گروه‌های تمرین تصویرسازی متغیّر در مقایسه با گروه‌های تمرینی ثابت خطای حس حرکت کمتری داشتند. با توجه به یافته‌های این پژوهش پیشنهاد می‌شود تصویرسازی ذهنی پتلپ متغیّر در کنار تمرین بدنی متغیّر جهت بهبود حس حرکت مورد استفاده قرار گیرد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_103860_9af9c17aa83ab0cbce7428387046c95e.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 22 Effect of motivational factors on the psychological consequences of home quarantine of covid-19: the mediating role of lifestyle and duration of quarantine اثر عوامل انگیزشی بر پیامدهای روان‌شناختی قرنطینه خانگی کووید- 19: نقش واسطه ای سبک زندگی و مدت زمان قرنطینه 217 238 105887 10.48308/mbsp.2025.240525.1302 FA امیر شمس گروه علوم رفتاری در ورزش، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. حامد عباسی گروه آسیب شناسی ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. رویا آفتاب دکترای تخصصی روانشناسی، کرج، ایران. 0000-0001-7679-2794 مهدی بیاتی گروه فیزیولوژی ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. فائزه جدی کارشناس ارشد رفتار حرکتی، گروه علوم رفتاری در ورزش، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. هادی نوبری دپارتمان سلامت و عملکرد انسان، دانشکده فعالیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پلی تکنیک مادرید، اسپانیا. Journal Article 2024 10 31 Purpose: The aim of the present study was to explain the effect of motivational factors on the psychological consequences of home quarantine of covid-19: the mediating role of lifestyle and duration of quarantine in athletes. Methods: The current study is a causal-comparative study, the data of which was collected based on the duration of home quarantine of the Covid-19 virus from 1153 athletes in Tehran province. The research tools include Athlete Burnout Questionnaire, Sports Motivation Scale, Psychological Capital Questionnaire, Athletes' Lifestyle Questionnaire, the short version of depression, anxiety, stress scale and the Corona disease anxiety scale. Data analysis was conducted using Structural Equation Modeling with AMOS software with using, Maximum Likelihood Estimation, and Bootstrap method. Results: The results showed that psychological capital has an indirect effect on the psychological consequences of home quarantine of covid-19 with the mediation of lifestyle and the duration of quarantine in athletes. Also, autonomous motivation and lack of motivation have an indirect effect on the psychological consequences of home quarantine of Covid-19 with the mediation of lifestyle and the duration of quarantine in athletes. Finally, the results showed that sport burnout has an indirect effect on the psychological consequences of home quarantine of covid-19 with the mediation of lifestyle and the duration of quarantine in athletes. Conclusion: Based on the results of this study, it is recommended to focus on lifestyle and motivational factors to enhance the psychological components of athletes during quarantine. هدف: هدف پژوهش حاضر تبیین اثر عوامل انگیزشی بر پیامدهای روان‌شناختی قرنطینه خانگی کووید- 19: نقش واسطه ای سبک زندگی و مدت زمان قرنطینه در ورزشکاران بود. روش ها: پژوهش حاضر از نوع مطالعات علی- مقایسه‌ای بود که داده‌های آن براساس مدت زمان قرنطینه خانگی ویروس کووید-19 از 1153 ورزشکار استان‌ کرج گرداوری شد.ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تحلیل رفتگی ورزشی، مقیاس تجدیدنظر‌شده انگیزش ورزشی، پرسشنامه سرمایه روان‌شناختی، پرسشنامه سبک زندگی ورزشکاران، نسخه کوتاه مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس، و مقیاس اضطراب بیماری کرونا بود. برای تحلیل داده‌ها از روش الگویابی معادلات ساختاری بااستفاده از نرم افزار ایموس؛ لیزرل و بیشینه برآورد احتمال و روش بوت استرپ استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد سرمایه روان‌شناختی بر پیامدهای روان‌شناختی قرنطینه خانگی کووید- 19 (اضطراب کرونا و پریشانی روان-شناختی) با واسطه‌گری سبک زندگی و مدت زمان قرنطینه در ورزشکاران اثر غیرمستقیم دارد. همچنین انگیزش خودمختار و بی انگیزگی بر پیامدهای روان‌شناختی قرنطینه خانگی کووید- 19 (اضطراب کرونا و پریشانی روان‌شناختی با واسطه‌گری سبک زندگی و مدت زمان قرنطینه در ورزشکاران اثر غیرمستقیم دارد. در نهایت نتایج نشان داد تحلیل رفتگی ورزشی بر پیامدهای روان‌شناختی قرنطینه خانگی کووید- 19 (اضطراب کرونا و پریشانی روان‌شناختی با واسطه‌گری سبک زندگی و مدت زمان قرنطینه در ورزشکاران اثر غیرمستقیم دارد. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می شود جهت ارتقای مولفه های روانشناختی ورزشکاران در دوران قرنطینه، سبک زندگی و عوامل انگیزشی مد نظر قرار گیرد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105887_caef063124004bce17725c4a59820600.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 22 Structural Relationship of Metacognitive Beliefs on Academic Motivation of Student Athletes: The Mediating Role of Achievement Goals ارتباط ساختاری باورهای فراشناختی بر اشتیاق به تحصیل دانش آموزان ورزشکار: نقش میانجی گر اهداف پیشرفت 239 262 105302 10.48308/mbsp.2025.235602.1256 FA اکبر مهدوی دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران مهرداد محرم زاده استاد مدیریت ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران عباس نقی زاده باقی دانشیار مدیریت ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران لیلا نقوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه پیام نور، اردبیل، ایران Journal Article 2024 05 07 Purpose: The aim of this research was the structural relationship of metacognitive beliefs on student athletes' desire to study: the mediating role of achievement goals. Methods: This research was applied in terms of purpose and descriptive-survey in terms of nature. The statistical population is the student athletes of the four districts of Karaj, which are 1751 people according to the Department of Education of the four districts of Karaj. Sampling was determined based on Gpower software and the number of 224 people was determined and the sampling method was done by simple random sampling. The measurement tools were standard questionnaires of metacognitive beliefs, desire to study and progress goals. The content and form validity of the questionnaires were confirmed by management and psychology professors, and then the Cronbach's alpha reliability of the metacognitive beliefs questionnaire was 0.89, the passion for learning questionnaire was 0.91, and the Cronbach's alpha reliability of the achievement goals questionnaire was reported as 0.81. The method of data analysis was using SPSS19 and AMOS23 software using structural equations. Results: The findings of the research showed that the research model has a favorable fit and metacognitive beliefs have an effect of 0.59 on the desire to study, progress goals have an effect of 0.45 on the desire to study, and metacognitive beliefs have an effect of 0.70 on the progress goals. Conclusion: According to the findings of the research, it can be concluded that improving the knowledge of metacognitive beliefs increases the ability of students in the direction of enthusiasm for education and progress goals. هدف: هدف این تحقیق ارتباط ساختاری باورهای فراشناختی بر اشتیاق به تحصیل دانش آموزان ورزشکار: نقش میانجی گر اهداف پیشرفت بود. روش‌ها: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری، دانشآموزان ورزشکار نواحی چهارگانه کرج می‌باشد که براساس اداره آموزش و پرورش نواحی چهارگانه کرج 1751 نفر می‌باشند. نمونه‌گیری براساس نرم افزار جی پاور به تعداد 224 نفر تعیین و روش نمونهگیری به صورت تصادفی ساده انجام شد. ابزار اندازهگیری پرسشنامههای استاندارد باورهای فراشناختی، اشتیاق به تحصیل و اهداف پیشرفت بودند. روایی محتوایی و صوری پرسشنامهها توسط اساتید مدیریت و روانشناسی تایید و سپس پایایی آلفای کرونباخ پرسشنامه باورهای فراشناختی 89/0، پرسشنامه اشتیاق به تحصیل 91/0 و پایایی آلفای کرونباخ پرسشنامه اهداف پیشرفت 81/0 گزارش گردید. روش تجزیه و تحلیل داده به وسیله نرم افزار SPSS19 و AMOS23 به روش معادلات ساختاری بود. یافته‌ها: نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است و باورهای فراشناختی بر اشتیاق به تحصیل 59/0، اهداف پیشرفت بر اشتیاق به تحصیل 45/0 و باورهای فراشناختی بر اهداف پیشرفت 70/0 تأثیر دارد. نتیجه گیری: باتوجه به یافته‌های تحقیق می‌توان نتیجه گرفت که بهبود دانش باورهای فراشناختی، توانمندی دانشآموزان را در جهت اشتیاق به تحصیل و اهداف پیشرفت افزایش میدهد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105302_6a98e6351749787876b509578e4c5691.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 22 Effect of Cognitive Training and Tai Chi on Cognitive Functions and Quality of Life in Patients with Stroke تأثیر تمرینات شناختی و تای چی بر کارکردهای شناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سکته مغزی 263 280 105873 10.48308/mbsp.2023.207070.11883 FA فرزانه داوری گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایران حسین براتی سده روانشناسی عمومی، گروه علوم انسانی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران. عبدالله حمایت طلب استادیار، گروه تربیت بدنی گرایش رفتار حرکتی، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران. اعظم حیدرزاده گروه تربیت بدنی، واحد ماکو، دانشگاه آزاد اسلامی، ماکو، ایران. میر حمید صالحیان گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. Journal Article 2024 11 14 Objective: The purpose of this research was to investigate and compare the effects of cognitive training and Tai Chi on the cognitive performance and quality of life of patients with stroke. Methods: This study employed a semi-experimental design that included pre-test and post-test assessments with a control group. The sample consisted of 45 male patients with stroke who were randomly assigned to three groups: cognitive training, Tai Chi, and a control group. Cognitive performance and quality of life were measured using the Montreal Cognitive Assessment and the Stroke Specific Quality of Life Scale, respectively. A computer-based cognitive rehabilitation program and a modified form of Tai Chi exercises were implemented weekly over a period of two months. Data analysis was conducted using repeated measures ANOVA. Results: The results indicated that cognitive performance scores improved in the cognitive exercise and Tai Chi groups compared to the control group in the post-test (F=5.134, P=0.010); however, no significant difference was found between the cognitive exercise and Tai Chi groups. Additionally, the findings demonstrated an improvement in quality-of-life scores in the cognitive exercise and Tai Chi groups compared to the control group in the post-test (F=4.013, P=0.025), with no significant difference observed between the two exercise groups. Conclusion: Cognitive training and Tai Chi may have positive effects on the cognitive abilities and quality of life of patients with stroke, and they can be recognized as effective strategies for enhancing cognitive performance and overall well-being in individuals with stroke. هدف: هدف این پژوهش بررسی و مقایسه تأثیر تمرینات شناختی و تای چی بر عملکرد شناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سکته مغزی بود. روش‌ها: این مطالعه از یک روش شبه تجربی استفاده کرد که شامل طراحی پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل می‌باشد. نمونه آماری شامل 45 بیمار مرد مبتلا به سکته بود که به‌طور تصادفی به سه گروه تمرین شناختی، تمرین تای چی و گروه کنترل تقسیم شدند. عملکرد شناختی و کیفیت زندگی به ترتیب با استفاده از آزمون ارزیابی شناختی مونترال و مقیاس کیفیت زندگی بیماران سکته مغزی اندازه‌گیری گردید. یک برنامه توانبخشی شناختی مبتنی بر رایانه و یک فرم تعدیل شده از تمرینات تای چی به‌طور هفتگی به مدت 2 ماه اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که نمرات عملکرد شناختی در گروه‌های تمرین شناختی و تای چی نسبت به گروه کنترل در پس‌آزمون بهبود یافته است (134/5=F، 010/0=P)؛ در حالی که تفاوت معناداری بین دو گروه تمرین شناختی و تای چی مشاهده نشد. همچنین، نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده بهبود نمرات کیفیت زندگی در گروه‌های تمرین شناختی و تای چی نسبت به گروه کنترل در پس‌آزمون بود (013/4=F، 025/0=P)؛ در حالی که تفاوت معناداری بین دو گروه تمرین شناختی و تای چی مشاهده نشد. نتیجه گیری: تمرینات شناختی و تای‌چی ممکن است تأثیرات مثبتی بر روی توانایی‌های شناختی وکیفیت زندگی بیماران مبتلا به سکته مغزی داشته باشند و میتوانند بهعنوان یک فعالیت مؤثر برای بهبود عملکرد شناختی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سکته شناخته شوند.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105873_f969c9778412793bfc1a7b3114c14a62.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 22 Inhibitory Control as Predictor of Mental Imagery Ability in Athletes: Implications for Cognitive Training in Sports کنترل بازداری به‌عنوان پیش‌بین توانایی تصویرسازی ذهنی در ورزشکاران: کاربردهایی برای آموزش شناختی در ورزش 281 295 106724 10.48308/mbsp.2026.242477.1317 FA فاطمه مرادی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت ‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران فرشید طهماسبی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت ‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. فرزانه حاتمی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت ‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران Journal Article 2025 09 13 Purpose: This study aimed to examine the relationship between components of executive functions and mental imagery ability, as well as to predict mental imagery based on executive function components among athlete and non-athlete students. Methods: The statistical population included students of Shahid Rajaee Teacher Training University, from whom 89 participants (45 athletes and 44 non-athletes) were selected through convenience sampling. The study was applied in purpose and descriptive-correlational in method. Executive functions were measured using Nejati’s Cognitive Abilities Questionnaire, and mental imagery was assessed using the Movement Imagery Questionnaire–3. Data were analyzed using Spearman and Pearson correlation tests and linear regression in SPSS version 26, with a significance level of 0.05. Results: The results showed that athletes had higher mean scores in executive function components and mental imagery compared to non-athletes. In the athlete group, mental imagery was positively correlated with inhibitory control (p=0.008), decision-making (p=0.013), and planning (p=0.006), whereas no such relationship was found among non-athletes. Linear regression showed that inhibitory control significantly predicted mental imagery and explained about 17.8% of its variance (p≤0.05). Conclusion: physical activity can enhance cognitive processes, particularly in the domains of inhibitory control, planning, and mental imagery. It is recommended that physical training programs be accompanied by cognitive exercises in students’ educational curriculum to improve their mental and athletic performance. هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارتباط بین مؤلفه‌های کارکردهای اجرایی و توانایی تصویرسازی ذهنی و نیز پیش‌بینی تصویرسازی ذهنی بر اساس مؤلفه‌های کارکردهای اجرایی در دانشجویان ورزشکار و غیرورزشکار انجام شد. روش‌ها: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه شهید رجایی بود که از میان آن‌ها ۸۹ نفر (۴۵ ورزشکار و ۴۴ غیرورزشکار) به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. برای سنجش کارکردهای اجرایی از پرسش‌نامه توانایی‌های شناختی نجاتی و برای ارزیابی تصویرسازی ذهنی از پرسش‌نامه تصویرسازی حرکتی–۳ استفاده شد. داده‌ها با آزمون همبستگی اسپیرمن، پیرسون و رگرسیون خطی در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد ورزشکاران در مؤلفه‌های کارکردهای اجرایی و تصویرسازی ذهنی میانگین بالاتری نسبت به غیرورزشکاران دارند. همچنین، در ورزشکاران بین تصویرسازی ذهنی و کنترل مهاری(p=0.008) ، تصمیم‌گیری (p=0.013) و برنامه‌ریزی (p=0.006) رابطه مثبت و معناداری وجود داشت، در حالی‌که در غیرورزشکاران چنین رابطه‌ای مشاهده نشد. تحلیل رگرسیون خطی نیز نشان داد کنترل مهاری به‌طور معناداری تصویرسازی ذهنی را پیش‌بینی می‌کند و حدود ۸/۱۷ درصد از واریانس آن را تبیین می‌کند (p≤0.05). نتیجه گیری: یافته‌ها بیانگر آن است که فعالیت ورزشی موجب تقویت فرایندهای شناختی، به‌ویژه در حوزه کنترل مهاری، برنامه‌ریزی و تصویرسازی ذهنی می‌شود. بر این اساس، پیشنهاد می‌شود برنامه‌های ورزشی همراه با تمرین‌های شناختی در آموزش دانشجویان گنجانده شود تا عملکرد ذهنی و ورزشی آنان بهبود یابد.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_106724_8b25c83677dea8ab548870b34f67cec9.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2026 01 21 Effect of the Interference Learning Model and Self as a Model on Crawl Swimming Speed تأثیر مداخلة الگوی در حال یادگیری و خودالگودهی بر سرعت شنای کرال سینه 296 310 105389 10.48308/mbsp.2021.207774.0 FA سید حسن ضیائی کارشناسی ارشد گروه علوم رفتاری، شناختی و فناوری ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران مهین عقدایی گروه علوم رفتاری، شناختی و فناوری ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران سید محمد کاظم واعظ موسوی استاد دانشکده و پژوهشکده علوم اجتماعی و فرهنگی، دانشگاه جامع امام حسین (ع)، تهران، ایران. 0000-0002-2606-0816 Journal Article 2022 05 31 Purpose: This study aimed to compare the effects of two observational learning strategies—a peer learning model and positive self-review (self-modeling)—on the front crawl swimming speed of semi-skilled boy swimmers. Methods: Twenty-four semi-skilled boys (aged 10 ± 2 years) were selected via convenience sampling and randomly assigned to three groups (n = 8 per group): self-modeling, peer learning model, and a physical practice-only control group. The intervention consisted of six training sessions (10 trials per session). The self-modeling group viewed videos of their own best previous performances, while the learning-model group observed the best performance of a peer. The control group performed physical practice without any video intervention. Swimming speed was measured during pretest, retention (48 hours post-intervention), and transfer (33-meter distance) phases. Data were analyzed using repeated-measures ANOVA. Results: Descriptive statistics showed a reduction in swimming times across all three groups from pretest to the retention and transfer phases. However, the repeated-measures ANOVA indicated no statistically significant differences between the groups (F(4,42)=0.429,p>0.05,η2=0.039F(4, 42) = 0.429, p > 0.05, \eta^2 = 0.039F(4,42)=0.429,p>0.05,η2=0.039). While all groups improved their performance over time, neither self-modeling nor the peer learning model provided a significant advantage over physical practice alone. Conclusion: The findings suggest that for young, semi-skilled swimmers, the addition of observational learning interventions does not significantly enhance swimming speed beyond the gains achieved through structured physical practice. This may be due to developmental constraints in processing complex observational information at this age. Coaches should prioritize well-structured physical training for this demographic. هدف: هدف از پژوهش حاضر، مقایسة تأثیر مداخلة الگوی درحال یادگیری وخودالگودهی بر عملکرد (سرعت) شنایکرال سینه بود. روش‌ها: 24 شناگر پسر نیمه ماهر (شنای کرال سینه)، عضو مدرسه شنا و واترپلو استان خراسان رضوی با دامنه سنی 2±10سال به روش نمونهگیری در دسترس و به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند، با توجه به نتایج پیشآزمون به روش بلوک بندی تصادفی در گروههای الگویدرحالیادگیری، خودالگودهی و کنترل قرار گرفتند. شش جلسه تمرین (سه جلسه در هفته) و در هر جلسه 10بار کوشش بدنی به فاصله یک دقیقه، اجرا شد. پیش آزمون و آزمون یادداری در استخر 16 متری و آزمون انتقال در استخر 33 متر انجام شد. گروه خودالگودهی، فیلم بهترین عملکرد خود را در طول تمرین با فواصل منظم میدیدند، گروه الگویدرحال یادگیری نیز بهترین فیلم یکی از همسالان خود را مشاهده میکردند، اما گروه کنترل فقط تمرین بدنی داشتند. یافته ها: نتایج نشان داد هر سه گروه از پیش‌آزمون تا مراحل یادداری و انتقال بهبود عملکرد داشتند، اما تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. به عبارت دیگر، استفاده از خودالگودهی و مدل یادگیری نسبت به تمرین بدنی به تنهایی تأثیر معناداری بر افزایش سرعت شنای کرال سینه نداشت. نتیجه گیری: به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان می‌دهد در شناگران کم‌سن و نیمه‌ماهر، تمرین بدنی ساختارمند می‌تواند به تنهایی موجب بهبود عملکرد شود و افزودن روش‌های یادگیری مشاهده‌ای الزاماً مزیت بیشتری ایجاد نمی‌کند. این موضوع احتمالاً به محدودیت‌های رشدی در پردازش اطلاعات مشاهده‌ای در این گروه سنی مرتبط است.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_105389_a8b6d352461a4c4d7a436d4d0535cc18.pdf

دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 17 2 2025 12 21 Prediction of Marital Disaffection in Female Athletes Based on Early Maladaptive Schemas: The Mediating Role of Cognitive Emotion Regulation پیش‌بینی دلزدگی زناشویی در زنان ورزشکار براساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه: بررسی نقش میانجیگری تنظیم شناختی هیجان 211 226 106861 10.48308/mbsp.2023.106861.1032 FA علی عباسی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. دنیا دانشور کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، گروه روانشناسی، دانشگاه البرز آبیک، قزوین، ایران. بهشته اقبالی هشجین استادیار مدیریت ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران. 0009-0007-9430-6965 Journal Article 2025 01 29 Purpose: The present study aimed to predict marital disaffection based on early maladaptive schemas with the mediating role of cognitive emotion regulation among female athletes. Methods: In terms of purpose, this research was applied, and in terms of method, it was a descriptive correlational study conducted using structural equation modeling. The statistical population consisted of all professional female athletes residing in the city of Qom in 2023. Among them, 320 participants were selected using a convenience sampling method. The research instruments included the Kayser Marital Disaffection Scale (1996), the Young Schema Questionnaire–Short Form (1998), and the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire developed by Garnefski et al. (2001). Data were analyzed using structural equation modeling. Results: The results indicated that marital disaffection in married women was predicted by early maladaptive schemas (β=0.40, P<0.001). Furthermore, marital disaffection was predicted based on early maladaptive schemas through the mediating role of maladaptive (Z=4.11, P<0.001) and adaptive (Z=3.73, P<0.001) cognitive emotion regulation strategies. Conclusion: The findings demonstrated that early maladaptive schemas, through the mediating role of cognitive emotion regulation, can predict marital disaffection among professional female athletes. Accordingly, attention to emotion regulation skills training and schema focused interventions, alongside psychological support programs for professional female athletes, may help reduce marital disaffection and improve their mental health and family quality of life. هدف: هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی دلزدگی زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه با میانجیگری تنظیم شناختی هیجان در زنان ورزشکار بود. روش‌ها: این پژوهش به لحاظ نوع هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی بود که با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش را تمام زنان ورزشکار ساکن شهر قم تشکیل دادند که از میان آنها 320 نفر به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس دلزدگی زناشویی کایزر (1996)؛ نسخه کوتاه پرسشنامه طرحواره یانگ (1998) و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران (2001) بود. برای تحلیل دادهها از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد دلزدگی زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه در زنان ورزشکار پیش‌بینی میشود (001/0=P، 400/0=β). دلزدگی زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه با میانجیگری راهبردهای ناسازگارانه (001/0=P، 11/4=Z) و سازگارانه (001/0=P، 73/3=Z) تنظیم شناختی هیجان در زنان ورزشکار پیش‌بینی میشود. نتیجه گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد که طرحواره‌های ناسازگار اولیه با نقش میانجی تنظیم شناختی هیجان می‌توانند دلزدگی زناشویی در زنان ورزشکار را پیش‌بینی کنند. بر این اساس، توجه به آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و مداخلات مبتنی بر اصلاح طرحواره‌ها در کنار برنامه‌های حمایت روان‌شناختی برای زنان ورزشکار می‌تواند به کاهش دلزدگی زناشویی و ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی خانوادگی آنان کمک کند.

https://mbsp.sbu.ac.ir/article_106861_841de59b446a1b87598831a528cd411f.pdf