دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی روانشناسی ورزش 2676-3729 8 2 2016 09 22 Relationship between Physical Self-Efficacy and Goal Orientation with Physical Activity Enjoyment in Adolescents ارتباط خودکارآمدی جسمانی و جهت‌گیری هدفی با لذت از فعالیت بدنی در نوجوانان 117 126 99560 FA سنا سلطانی دانشگاه شهید بهشتی نصور احمدی دانشگاه شهید بهشتی بهروز عبدلی دانشگاه شهید بهشتی 0000-0001-6646-9854 Journal Article 2016 03 29 Aim: The present study has been conducted with the aim of determining the relationship between physical self-efficacy and goal orientation with physical activity enjoyment in adolescents. Methods: Participants in this study were 584 adolescent girls and boys (aged 15 on average) from Tehran, Isfahan and Ghazvin provinces. Measurement tools for the study included Dykeman's physical Self-Efficacy Questionnaire, Duda's task and ego orientation Questionnaire and Motl's Questionnaire of Physical Activity Enjoyment. Questionnaires were completed between two semesters by students. For data analysis, Pearson's correlation coefficient, multivariate ANOVA and multivariate regression were used (P<0.05) Conclusion:: It seems that emotional intelligence as an effective factor in sport success can promotoe sport performance. In addition, when the somatotype is relatively similar in different individulas, it could not be regarded as an effective factor for selecting the player and/or success in a group. هدف: تحقیق حاضر با هدف تعیین ارتباط خودکارآمدی و جهت­گیری هدفی با لذت از فعالیت بدنی در نوجوانان انجام شده­است. روش: شرکت­کنندگان در این تحقیق 584 دختر و پسر نوجوان (با میانگین سنی 15 سال) از استان­های تهران، اصفهان و قزوین  بودند. ابزار اندازه­گیری تحقیق شامل: پرسشنامه­های خودکارآمدی جسمانی دایکمن، جهت­گیری هدفی دودا و لذت از فعالیت بدنی متل بود. پرسشنامه­ها بین دو نیمسال تحصیلی توسط دانش­آموزان تکمیل شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده­ها، از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس چند متغیره و رگرسیون چند متغیره استفاده شد (05/0>P). یافته­ها: یافته­های تحقیق بین توانایی جسمانی ادراک­شده، اطمینان از خودنمایی جسمانی، تکلیف­مداری و خودمداری با لذت از فعالیت بدنی همبستگی معنادار مثبت را نشان داد. در خرده آزمون لذت از فعالیت بدنی، بین دختران و پسران اختلاف معنادار مشاهده شد. نتایج رگرسیون چند متغیری معناداری مدل را نشان داد. نتیجه­گیری: یافته­ها نشان می­دهد که می­توان با افزایش خودکارآمدی و جهت­گیری هدفی نوجوانان، لذت از فعالیت بدنی آن­ها را افزایش، به دنبال آن ملالت از فعالیت بدنی را کاهش داد و در نهایت، افزایش لذت از فعالیت بدنی را می­توان عامل افزایش مشارکت در فعالیت بدنی و پایبندی به آن در نوجوانان دانست.  https://mbsp.sbu.ac.ir/article_99560_db057505628d16f039bfbf6d428f9abe.pdf