ارتباط خودکارآمدي جسمانی و جهتگیري با لذت از فعالیت بدنی در نوجوانان دختر و پسر

نصور احمدي, سنا سلطانی, بهروز عبدلی

چکیده


هدف تحقیق: تحقیق حاضر با هدف تعیین ارتباط خودکارآمدي و جهتگیري هدفی با لذت از فعالیت بدنی در دختران و پسران نوجوانان
انجام شد. روش تحقیق: شرکتکنندگان در این تحقیق 584 دختر و پسر نوجوان (با میانگین سنی 15 سال ) بودند . ابزار اندازه گیري
تحقیق شامل پرسشنامههاي خودکارآمدي جسمانی (رایکمن و همکاران، 1982 )، جهتگیري هدفی (دودا، 1989 ) و لذت از فعالیت بدنی
(متل و همکاران، 2001 ) بود. پرسشنامهها بین دو نیمسال تحصیلی توسط دانشآموزان تکمیل شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها، از
ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس چندمتغیره استفاده شد. یافتهها: بر اساس نتایج رگرسیون چندگانه،
تکلیف مداري، توانایی جسمانی ادراك شده و اطمینان از خودنمایی جسمانی پیشبینیکننده هاي معنی دار لذت از فعالیت
بدنی بودند. تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که پسران در خرده آزمون لذت از فعالیت بدنی نمره بیشتري نسبت به دختران
نتیجهگیري: یافتهها نشان میدهد که میتوان با افزایش خودکارآمدي و جهتگیري هدفی نوجوانان، لذت از فعالیت .(P<0/ داشتند ( 05
بدنی آنها را افزایش، به دنبال آن ملالت از فعالیت بدنی را کاهش داد


تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.